दूर दूर इथे टेकावर आंब्याखाली वाट पाहत उभा ,
कधी येशील भेटायला प्राणप्रिय पाखरा.
वाट पाहून पाहून हे शिणले ग डोळे,
आता तरी दर्शन देण्या भेटायला ये.
येना जाणारा विचारी काय करतोस तिथे,
सांगे मी ग कारणे निबंध लिहितो इथे.
मज पुसे मग ते कोणता निबंध?
मी सांगे जळात बुडणाऱ्या सूर्याचे बिंब.
कुठे दडलीस तू कोणत्या पाना आड,
आता तरी दर्शन देण्या ए पुलावर.
दुरुन का पाहून माझे होईल समाधान,
हृदयातून प्रेमाचे उचंबळेल तुषार.
दूर दिशे सखीसह ओढा पुलावर
प्राण प्रिय सखी,
दुरूनच पाहून छबी साठवितो अक्षी.
लपून छपून मागून येऊन म्हणती माझे मित्र,
हेच का तुझे निबंधातले सूर्यबिंब.
सूर्य बिंब नव्हे हे रे, ही तर शततारका,
पाया पाशी तुझं उभी न करता मारीते रे मूरका.
शंभर फुलांवर फिरणारे ते फुलपाखरू,
तिला पाहता तुझा रे फुकट वेळ नको दवडू.
अभ्यास करून प्रगतीच्या लाग मागे मागे,
हिच्या परीस हजार जणी येथील भागेभागे.
घाटावर सूर्यबिंब ते मावळत चालले, तिला पाहून पाहून तुझे रे डोळे वटांबले.
कवी : निशिकांत हारुगले
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा