घाट शिदोरी

 घाट शिदोरी

सरता शिशिर, अंगणी बहरला वसंत.

उजवल्या गोड गळ्याने गाते कोगुळ झाडीत.

मन झाले रे प्रसन्न, पाहता सौंदर्यास.

डवरल्या झाडे वेली, डोंगर दर्यात,

नागमोडी वाटेने चालतो ही पायवाट.

खुणावती रानमेवे त्या झाडोर्यात.

चल ग सये जाऊ त्या आड रानात.

घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.

बहरली ती कटकी, तोरण वेल सजली. 

 आंब्या, फणसाची तर दुनियाच न्यारी.

जांभळं, उंबर, द्रोणात भरली साजरी भोकर.

आंबट – गोड चवीची त्यात भरली साखर.

चल ग सये जाऊ त्या आडरानात,

घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.

आनंदाने चढा चढ, घाट सह्याद्रीचा.

साजऱ्या मेव्याचा आनंद प्रेमाचा.

चाखता गोडी ही साजिर्या फळांची.

बहरेल आनंद, तृप्ती होईल मनाची.

चल ग सये जाऊ आड रानात, 

 घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.

……. …….. ……..

 कवी : निशिकांत हारुगले

नकळत अलगत वळणावर

 

नकळत अलगत वळणावर,

नकळत अलगत वळणावर,

ती नजर भेट होते.

पाहता लाजून सखया 

 प्रीत बहराला येते.

 असे अबोल प्रेम हे,

बहरावं बंद कप्प्यात.

स्वप्नातील ती भेट,

 प्रकटावी सत्यात.

असे प्रेम मोहरुन यावे,

वसंताच्या बहरात.

गूज बोलणे घडावे,

नजरेच्या मिलनात.

सांज होता पक्षी ही,

येती माघारी घरट्यात.

किलबिल जागी होई,

सुंदर साजिर्या खोप्यात.

गूज पानात जाईच्या,

 बोल बोलती मंजुळ.

प्रीतीचा हा वसंत,

 बहराव हृदयाच्या अंतरात.

रंग उधळीत सृष्टी,

दाखवते नवे रुप.

तुझं पाहता सखया,

मन बेधुंद झाले.

आठवणींचा हिंदोळा,

उचंबळे काळजात.

सांज होता मावळती,

रविराजा जातो अस्ती,

उंच माळावर बहरावी आपली अबोल प्रीती.

……. ……. ……

,

आठवण

 आठवण

सोन पावलांनी, आला दारी या वसंत,

किलबिल पाखरांची, अंगणी दारी झाडी कोटरात.

सडा, संमार्जन करुन दारी,

रेखिते सुंदर रांगोळी.

रंग भरुनी स्वप्नांचे, दृश्य साठविते अक्षी,

हुरहुर दाटली ही, माझ्या अबोल मनात.

सांज येते गलबलूनी, आठवणीच्या आसवात.

वाट पाहुनी पाहुनी, शिणले हे डोळे.

 कधी ऐशी रे पाखरा, फिरुनी या खोप्यात.

नको थाट माट, नाही दागिन्यांची हौस.

एक स्मित असावे, अबोल त्या अधरात.

पडवीतल्या हिंदोळ्यावर , घेऊ अनुरागी झोका.

बहराव आनंदी आनंद, माझ्या कौलारू या घरा.

दिसता ती सोनपावले, मन झाले रे धन्य.

आनंदले गोकुळ प्रकटले, घर झाले रे प्रसन्न.