निळ्या, निळ्या खाडी मध्ये,
डुंबती या मासोळ्या.
खुणवूणी काठावरी,
बोलती अबोल कळ्या.
दूर तिथे क्षितिजावर,
बुडे सोन्याचा गोळा.
दूर दूर डोंगरकडे,
कसे पाझरले.
श्वेत रंगाचे जलप्रपाती
दूध पहा ओघळ.
आनंदल्या वेली - लता,
न्हाती धुती झाडे.
चल चल ……….
माडा पोफळीच्या बागा,
बेधुंद डोलती भात खाचरे.
त्यावरून भरारी घेती,
सुंदर सुंदर पाखरे.
चल चल ……….
अशा सुंदर घाट कोकणी,
जावे अतिथी होऊन.
चल चल सये सखे,
पाहूया रम्य देखावा.
…………………………..
कवी : निशिकांत हारुगले.
थोडीशी लाजते, गालात हसते.
शृंगारूनी तनु काया
वळवळूनी मागे पाहसी,
अशी कशी ग तुझी कळा.
कळी उमलुनी फुल होते,
तिचे आयुष्य का शृंगाराचे.
जीवन दिले हे तुजं देवाने,
घडवी नव जीवन सोनियाचे.
सिंहसम कटी ही तुझी, हलवत जाशी,
रंभे सारी का मिरविशी.
कामातुरांच्या कित्येक नजरेची,
शिकारन्या हरणी सारखी वावरशी.
जन्म तुझा ग फुका फुकीचा,
कशाला करशी वेडा चाळा.
जन्म मरण लाभते एकदा,
करावे घटित असे काही.
अमर करावे नाव इतिहासी,
अजरामर होऊन जाई.
करुन गेल्या विक्रम भारी,
गाणे तयाचे गाती सह्यशिळा.
त्या मातीतच जन्म तुझा गंध,
मदांध होऊन मंचकी लोळण का घेशी.
सोड पाश त्या मोह मायेचा,
चिखलात त्या का मळशी.
घडव धरेचे दिव्य ललाट,
विज्ञानाची कास धर जरा.
नव नव्या कल्पना करुनी, उगवू दे नव पहाट.
घडव भविष्य तुझ्या जीवनाचे,
गाठूनी शिखरे विक्रमाची.
………… ……. ……….
