प्रेमाची चाहूल
- कवी - निशिकांत हारुगले
चांदण्यांच्या सरींमध्ये, तुझीच चाहूल लागली,
मंद वाऱ्याच्या कुशीत, प्रीत माझी जागली।
नयनी तुझ्या पाहताना, हरपली ही सांज सारी,
तूच माझी स्वप्नराणी, तूच जीवाची फुलवारी॥
धुंद धुक्याच्या पडद्याआड, रूप तुझे लपले गं,
मनमोहिनी तुझ्या हास्याने, चित्त माझे जिंकले गं।
पानोपानी दवबिंदूंची, मोतीमाळ सजली,
तुझ्या स्मिताच्या किरणांनी, रात्र माझी उजळली॥
तारकांच्या अंगणात मी, तुझीच प्रतिमा शोधतो,
श्वासाश्वासांत तुझ्या नावाचा, मंद सुगंध घेतो।
दूर असून जवळ भासे, ही कशी प्रीत अनोखी,
तुझ्याविना या हृदयाला, वाटे दुनिया परकी॥
चांदण्यांच्या सरींमध्ये, तुझीच चाहूल लागली,
मंद वाऱ्याच्या कुशीत, प्रीत माझी जागली।
नयनी तुझ्या पाहताना, हरपली ही सांज सारी,
तूच माझी स्वप्नराणी, तूच जीवाची फुलवारी॥
निळ्या नभाच्या काठावरती, संध्यारंग विरघळला,
तुझ्या आठवणींचा सुगंध, माझ्या मनात दरवळला।
ओढ तुझी अनिवार झाली, शब्द सारे मूक झाले,
नयनांच्या त्या भाषेमधले, अर्थ सारे स्पष्ट झाले॥
कदंबाच्या सावलीखाली, तुझी वाट मी पाहतो,
पाऊलवाटेच्या वळणावरती, तुझाच भास मी पाहतो।
ये ना सखे, या चांदण्यात, हात तुझा हाती दे,
जन्मोजन्मीच्या या नात्याला, प्रेमाचे नाव नवे दे॥
झुळझुळणाऱ्या निर्झराला, सांगितले मी गुपित रे,
तुझ्याविना या जीवाला, नाही दुसरे जगणे रे।
फुलपाखरू बनून मन हे, तुझ्याच भोवती फिरते,
तुझ्या एका हास्यासाठी, शंभर जन्मही सरते॥
पहाटेच्या त्या किरणांत, तुझीच छबी उमटावी,
संध्याकाळी नभात माझ्या, तुझीच चांदणी फुलावी।
क्षितिजाच्या त्या पल्याड जाऊ, स्वप्नांची नगरी बांधू,
तुझ्या-माझ्या प्रेमकथेची, नवी कहाणी लिहू॥
नशिबाच्या या लेखणीने, भाग्य आपुले कोरूया,
सुख-दुःखांच्या वाटेवरती, सोबत दोघे चालूया।
तू जर माझी साथ देशील, काळही थांबेल क्षणी,
प्रेम आपले अमर राहो, जन्मोजन्मीच्या कहाणी॥
चांदण्यांच्या सरींमध्ये, तुझीच चाहूल लागली,
मंद वाऱ्याच्या कुशीत, प्रीत माझी जागली।
नयनी तुझ्या पाहताना, हरपली ही सांज सारी,
तूच माझी स्वप्नराणी, तूच जीवाची फुलवारी॥
तूच माझी स्वप्नराणी...
तूच जीवाची फुलवारी...
तुझ्याच प्रेमाच्या सावलीत,
उमलू दे ही प्रीत सारी...
