घाट शिदोरी
सरता शिशिर, अंगणी बहरला वसंत.
उजवल्या गोड गळ्याने गाते कोगुळ झाडीत.
मन झाले रे प्रसन्न, पाहता सौंदर्यास.
डवरल्या झाडे वेली, डोंगर दर्यात,
नागमोडी वाटेने चालतो ही पायवाट.
खुणावती रानमेवे त्या झाडोर्यात.
चल ग सये जाऊ त्या आड रानात.
घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.
आंब्या, फणसाची तर दुनियाच न्यारी.
जांभळं, उंबर, द्रोणात भरली साजरी भोकर.
आंबट – गोड चवीची त्यात भरली साखर.
चल ग सये जाऊ त्या आडरानात,
घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.
आनंदाने चढा चढ, घाट सह्याद्रीचा.
साजऱ्या मेव्याचा आनंद प्रेमाचा.
चाखता गोडी ही साजिर्या फळांची.
बहरेल आनंद, तृप्ती होईल मनाची.
……. …….. ……..
कवी : निशिकांत हारुगले
