निळ्या, निळ्या खाडी मध्ये,
डुंबती या मासोळ्या.
खुणवूणी काठावरी,
बोलती अबोल कळ्या.
दूर तिथे क्षितिजावर,
बुडे सोन्याचा गोळा.
दूर दूर डोंगरकडे,
कसे पाझरले.
श्वेत रंगाचे जलप्रपाती
दूध पहा ओघळ.
आनंदल्या वेली - लता,
न्हाती धुती झाडे.
चल चल ……….
माडा पोफळीच्या बागा,
बेधुंद डोलती भात खाचरे.
त्यावरून भरारी घेती,
सुंदर सुंदर पाखरे.
चल चल ……….
अशा सुंदर घाट कोकणी,
जावे अतिथी होऊन.
चल चल सये सखे,
पाहूया रम्य देखावा.
…………………………..
कवी : निशिकांत हारुगले.
डोईवर हारा
डोईवर हारा, आरोळी करा.
जाती गल्ली बोळातून,
घे ग हौसा, तारुबाई दिवसा,
काहीतरी घ्या की हो…….
पार्वतीच्या कपाळाला चंद्रकोर शोभेल,
छबूच्या धार्या केसात गंगावण साजेल.
डोईवर हारा…..
दंतमंजन टॉपच हाय,
हिरड्यांची होईल कमाल बाय.
ऊसाच कांड, कणसाचं दान,
काडकाड फोडील म्हातारं वटाणं फुटाणं
घ्या हो घ्या दंतमंजन घ्या,
निरोगी दात मिळवा की हो.
डोईवर हारा…..,…
डोईवर हारा ……….
काळ्यामनी शोभेल मंगळ सरी,
बाळाच्या हाती , मनगटी भारी.
डोळ्यात काजळ केसातील चाप,
काय काय विकू ग बाय……
डोईवर हारा ……. ..
…… …… ……..
कवी : निशिकांत हारुगले
.
सरता शिशिर, अंगणी बहरला वसंत.
उजवल्या गोड गळ्याने गाते कोगुळ झाडीत.
मन झाले रे प्रसन्न, पाहता सौंदर्यास.
डवरल्या झाडे वेली, डोंगर दर्यात,
नागमोडी वाटेने चालतो ही पायवाट.
खुणावती रानमेवे त्या झाडोर्यात.
चल ग सये जाऊ त्या आड रानात.
घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.
आंब्या, फणसाची तर दुनियाच न्यारी.
जांभळं, उंबर, द्रोणात भरली साजरी भोकर.
आंबट – गोड चवीची त्यात भरली साखर.
चल ग सये जाऊ त्या आडरानात,
घाटाची शिदोरी घेऊ पळस पानात.
आनंदाने चढा चढ, घाट सह्याद्रीचा.
साजऱ्या मेव्याचा आनंद प्रेमाचा.
चाखता गोडी ही साजिर्या फळांची.
बहरेल आनंद, तृप्ती होईल मनाची.
……. …….. ……..
कवी : निशिकांत हारुगले
ब्रम्हरंध्री , शोभे चंद्रकोर,
महाराष्ट्राचा महिमा थोर,
साज लेऊन शृंगाराचा,
महाराष्ट्र मंचकी उभा s s २
लावणीचा शृंगार नऊवारी हवा s s २
पायी घुंगर रुणुझुणु बोलती,
गीतास संगीत साथ देती,
मर्यादेची सीमा सांगती,
पायी जोडावी पहा, २
लावणीचा ...... ......
नाकी नथ, कानी बुगडी,
अंबाड्यावर फुल चुडामणी,
जरतारी पैठणी पदरावरती,
मयूर नाचती पहा, २
लावणीचा...... .......
कशाला अश्लीलता नौटंकीची,
उत्तर देश प्रांताची,
नऊवारी या साडीमध्ये
शोभते नार कशी पहा, हो....२
लावणीचा ...... ......
घाट असो वा अपरान्त देश,
वऱ्हाड असो की अहिराणी प्रांत,
लावणीचा ...... .......
....... .........
ती नजर भेट होते.
असे अबोल प्रेम हे,
बहरावं बंद कप्प्यात.
स्वप्नातील ती भेट,
प्रकटावी सत्यात.
असे प्रेम मोहरुन यावे,
वसंताच्या बहरात.
गूज बोलणे घडावे,
नजरेच्या मिलनात.
सांज होता पक्षी ही,
येती माघारी घरट्यात.
किलबिल जागी होई,
सुंदर साजिर्या खोप्यात.
गूज पानात जाईच्या,
बोल बोलती मंजुळ.
रंग उधळीत सृष्टी,
दाखवते नवे रुप.
तुझं पाहता सखया,
मन बेधुंद झाले.
आठवणींचा हिंदोळा,
उचंबळे काळजात.
सांज होता मावळती,
रविराजा जातो अस्ती,
उंच माळावर बहरावी आपली अबोल प्रीती.
……. ……. ……
,
सोन पावलांनी, आला दारी या वसंत,
किलबिल पाखरांची, अंगणी दारी झाडी कोटरात.
सडा, संमार्जन करुन दारी,
रेखिते सुंदर रांगोळी.
रंग भरुनी स्वप्नांचे, दृश्य साठविते अक्षी,
हुरहुर दाटली ही, माझ्या अबोल मनात.
सांज येते गलबलूनी, आठवणीच्या आसवात.
वाट पाहुनी पाहुनी, शिणले हे डोळे.
कधी ऐशी रे पाखरा, फिरुनी या खोप्यात.
नको थाट माट, नाही दागिन्यांची हौस.
एक स्मित असावे, अबोल त्या अधरात.
पडवीतल्या हिंदोळ्यावर , घेऊ अनुरागी झोका.
बहराव आनंदी आनंद, माझ्या कौलारू या घरा.
दिसता ती सोनपावले, मन झाले रे धन्य.
आनंदले गोकुळ प्रकटले, घर झाले रे प्रसन्न.
थोडीशी लाजते, गालात हसते.
शृंगारूनी तनु काया
वळवळूनी मागे पाहसी,
अशी कशी ग तुझी कळा.
कळी उमलुनी फुल होते,
तिचे आयुष्य का शृंगाराचे.
जीवन दिले हे तुजं देवाने,
घडवी नव जीवन सोनियाचे.
सिंहसम कटी ही तुझी, हलवत जाशी,
रंभे सारी का मिरविशी.
कामातुरांच्या कित्येक नजरेची,
शिकारन्या हरणी सारखी वावरशी.
जन्म तुझा ग फुका फुकीचा,
कशाला करशी वेडा चाळा.
जन्म मरण लाभते एकदा,
करावे घटित असे काही.
अमर करावे नाव इतिहासी,
अजरामर होऊन जाई.
करुन गेल्या विक्रम भारी,
गाणे तयाचे गाती सह्यशिळा.
त्या मातीतच जन्म तुझा गंध,
मदांध होऊन मंचकी लोळण का घेशी.
सोड पाश त्या मोह मायेचा,
चिखलात त्या का मळशी.
घडव धरेचे दिव्य ललाट,
विज्ञानाची कास धर जरा.
नव नव्या कल्पना करुनी, उगवू दे नव पहाट.
घडव भविष्य तुझ्या जीवनाचे,
गाठूनी शिखरे विक्रमाची.
………… ……. ……….
